Verslag Dolomieten Marathon 2006 

Verslag Dolomieten Marathon 2006.

 Na op zondag de DreilanderGiro te hebben, de maandags door naar de Dolomieten voor de Dolomieten Marathon.

Op dinsdag dan het eerste ritje: Passo Campolongo

Na de afdaling ging het richting Colle St Lucia

De klim begint voor ons de laatste 3km. Hier heb je een prachtig uitzicht,

 Na de cola, het was erg warm, terug richting de Falzerego/Valperola en dat is een erg mooie klim:

Nog een km doorklimmen naar de top van de Valperola en daarna afdalen naar La Villa waar we een hotel hadden. Totaal 69km en 1630meter hoogteverschil.
Op woensdag was het de bedoeling om de Pordoi en Fedaia te doen maar helaas werden we vlak onder de top van de Pordoi overvallen door een enorme stortbui met onweer. Hierdoor als een speer omgedraaid en weer afgedaald naar Arabba waar het droog was, Via de andere kant van de Campolongo (klim begint in Arabba) terug naar het hotel voor droge kleren. Hierna nog wat rondgereden in de buurt van de Passo di Erbe. Totaal 80km met 1600meter hoogteverschil.

Op donderdag niet gefietst want het was erg slecht weer. 

Vrijdag 2 nieuwe cols op het programma, na de koffie

 eerst de beklimming van de Passo Duran, een zeer lastige klim met kilometers meer dan 10% gemiddeld.

 Onze medereiziger Jaap kreeg hier kettingbreuk maar kon gelukkig na verloop(woordspeling) van tijd geholpen worden door een paar vriendelijke Duitsers. Na de Duran volgde nog de Passo Staulanza. Dit was een mooie klim welke ook in de Giro zat dit jaar.

Via de bekende Colle St Lucia van de andere kant terug naar Caprile waar de auto stond. Totaal 80km en 1985meter hoogteverschil.

Op zaterdag een rustdag en dan werd het langzamerhand tijd voor de Maratona. Zondag 5 uur ontbijt en om kwart voor 6 naar de start welke voor ons hotel was. We stonden mooi vooraan in de 2^e startgroep. Ik had besloten om alleen te rijden met een streeftijd van 8.15 en indien het goed ging net onder 8 uur. Derhalve vanaf de start flink doorgereden. Eerst over de Campolongo Hierna afdalen naar Arabba voor de mooiste klim van de dag de Passo Pordoi,

 Het liep direkt al goed en had alleen op de Campolongo nog wat last van de drukte maar op de Pordoi niet meer. Onder perfekte weersomstandigheden na de Pordoi de Passo Sella. Dit vind ik zelf een lastige ondanks de maar 5,5km klimmen. Op een of andere manier loopt deze niet lekker:

Bij het begin van de Sella gebruik gemaakt van de verzorgingspost. Na een gevaarlijke afdaling met slecht wegdek dan de Passo Gardena. Deze klim is niet moeilijk:

Hierna een lange afdaling naar Corvara de finishplaats. Hier stopten de eerste deelnemers die de Sella Ronda van 57km deden. Ik was hier na 2 uur en 53 minuten en dat was al 37 minuten sneller dan andere jaren. Het zag er goed uit. Voor de 2^e keer de Campolongo beklommen en ook hier ging het erg goed: 3 minuten sneller dan de snelste klimtijd van de vorige jaren. Bij de verzorging weer gestopt om te drinken en wat te eten. De temperatuur zou oplopen tot 25 graden. Hierna een lange afdaling naar de splitsing van de 106 en 138km. Was het vorig jaar nog een race tegen de klok om hier voor half 12 te arriveren, nu was ik ruimschoots op tijd nl 10 over 10.

De klim naar St Lucia ging soepel en na de verzorgingspost was ik om 10.41 uur bij de voet van de Giau. Dit blijft een pokke klim: 9,5km klimmen met bijna 10% gemiddeld dat hakt erin:

Hier begon de snelle start toch wat tol te eisen en het ging niet echt soepel meer. Uiteindelijk na 1.13 uur boven gekomen. Blij toe. Lag nog steeds prima op schema en na de afdaling dan de laatste klim van de dag de Falzerego/Valperola:

Rustig doorgereden en op de top van de Falzerego even gebruik gemaakt van de verzorging. Hierna een snelle en mooie afdaling. Halverwege de afdaling helaas kramp waardoor ik niet meer bij kon trappen. De laatste 4km ging weer licht omhoog maar op een zeer licht verzet toch de finish gehaald in 7.36 uur. Met deze tijd kan ik zeer tevreden zijn.

De uitslagen, ook van andere Postbank Fietsclub leden:

840. Blauw Durk, NL-WJ Deinum            68 Deinum                      6:26.28,4
1033. Kleiterp Bate, NL-WS Deinum         67 Deinum                    6:37.48,7  
2287. Postma Henk, NL-Xh Deinum           59 Deinum                   7:36.09,1  
2785. De Groot Gerard, NL-WS Deinum       70 Deinum                  8:04.05,3 
3213. Okkema Jaap, NL-Xd Boksum          61 Deinum                   8:21.39,7  
3214. Rinzema Jan, NL-RE Oudehaske  62 Deinum                      8:21.41,6
3595. Schut Marinus, NL-Hl Eelde          60 Deinum                      9:09.44,6
3728. Stok Sjoerd, NL-Xd Boksum           70 Deinum                      9:41.54,9  
243. Stok Corina, NL-Xd Boksum           72 Deinum                      7:54.15,4   (106km)

 Henk.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Verslag Dolomieten Marathon door Marinus Schut

Vanaf Nauders vertrokken we op maandag 26 juni naar La villa met een tussenstop in Merano, de Pinarelloshop en een stopmoment om het innerlijke van de mens weer op peil te brengen. ’S Avonds was de samenkomst met de andere toppers uit Deinum, Druk, Bate en Jan.

De volgende dag de eerste trainingstocht om te kijken hoe de benen zich houden op het Dolomieten asfalt.

Eerst altijd even weer de Campalongo op….een mooie klim om er in te komen zeggen ze. Tevens wou Henk even weer bekijken of de filmcamera nog naar behoren werkte. Iedereen kwam toch weer vrij gemakkelijk boven en was de eerste test geslaagd. Nog even een groepsfoto en weer op weg naar de volgende beklimming richting St Lucia na eerst wat vals plat en lichte afdaling vanaf Arraba. Tevens even weer wat cola naar binnengewerkt op het terras aldaar om de suikerspiegel weer op peil te brengen. Henk wees ons nog even op het punt waar ongeveer de Passo Giau ongeveer begint, de mooiste klim van de Dolomieten.

Op de woensdag was de dag van de Sella Ronda, dit werd echter wreed verstoord door een onweersbui, we waren bij bocht 24 en het begon enorm te regenen, we zagen een houten hok om in te kunnen schuilen. Durk heeft dit gebeuren allemaal vastgelegd op de film om ook deze ervaringen later weer te kunnen bekijken. Het werd er nog niet lichter op, dus op de natte weg de afdaling naar La Villa maar weer ingezet. Het weer werd aanzienlijk beter en was de planning richting Pedraches om aldaar naar boven te kunnen fietsen. Helaas toen we bovenaan kwamen, bleek de weg niet verder te gaan. Toen had Henk een leuke idee om een leuk weggetje terug te nemen. Dit was een leuk kronkelig paadje, alleen wel met grind. Maargoed op zich ook weer een leuke belevenis om es off the road te fietsen. Op de weg vervolgden we onze route richting Passo di Erbe. Deze klim was bekend van vorig jaar, maar voor de liefhebbers, die het toen gemist hebben, nog even een herkansing. Door de warmte besloten we alleen de eerst 5 kilometer te gaan doen. De stijging was niks minder dan vorig jaar en met ruim 10% lekker pittig.

Terug hadden we als doel om een andere weg retour te nemen richting La Villa, dit was een eerdere weg rechtsaf, alleen kwamen na een kilometer of 5 weer op een grindpad uut.

Dus deze weg maar weer retour, gelukkig afdaling en de “normale weg” weer vervolgen.

Onderweg kwamen Sjoerd en Corina ons voorbij, die in alle vroegte uit Deinum waren vertrokken.

 Donderdag was voor de verandering een regendag. Een mooie dag om met de auto de Passo Giau te verkennen. Op de top even genieten van de vergezichten en in de Be rghutte nog even een versnapering. ’s Middags de kaarten op tafel voor een gezellig potje klaverjassen. Ook een dag als deze is natuurlijk niet verkeerd om de spieren de rust te gunnen en schijnt soms de beste training te zijn.

Op vrijdag eerst met de auto richting Caprile, om aldaar op de fiets te stappen. Met de voltallige ploeg op pad richting Agordo door het dal langs de ………een prachtig mooie route van ruim 30 km , even aan de cappucino op terras in Agordo en dan gaat het gebeuren…….klimmen naar de top van Passo Duran van 600 meter naar een hoogte van 1605 meter met een gemiddelde van 8 % met lange stukken van ruim 10%.

Onderweg had onze Jeep nog een kettingbreuk. Deze is later hersteld door een tweetal Duitsers op een ATB met de juiste gereedschap die we op de top tegen kwamen. Hier hebben we ook even heerlijk genoten van een heerlijke kop eigengemaakte soep met een grote glas cola voor de dorst. Hierna was het een lastige afdaling naar Dont om vervolgens alweer aan Passo Staulanza te beginnen. Deze was iets minder steil maar wel naar 1773 meter , deze ging mij in principe wat makkelijker af. Dit was in principe ook weer de laatste klim van de dag.

  De zaterdag hebben we weer de broodnodige rust genomen voor de Maratona.

’S Middags even met de kabelbaan naar de Alpenwei om te kunnen genieten van een geweldig uitzicht en een heerlijke versnapering te nemen bij onze welbekende berghutte La Fraina,  waar we ook standaard op schnapps worden getrakteerd door onze Ulrike.

 ‘S avonds even opmaken voor de groepsfoto en dan is voorbereiding op de Maratona weer optimaal.

 De Maratona

De start om 6.15 uur, we waren een half uurtje al aanwezig om toch redelijk voorin te kunnen starten. Eerst werden de bekende ballonnen losgelaten met vervolgens de start van de Maratona. Ik ging rustig van start en zag de favorieten al snel voorbij gaan. De eerste klim op de Campolongo ging voor mij biezonder zwaar en ook de Pordoi was nog niet echt super…Na de Pordoi was de afdaling en de aanloop naar de Sella aan de schaduwzijde behoorlijk koud. In de klim naar de Sella kwam ik beter in vorm, alleen vernam ik mijn rug behoorlijk. Met meer staand klimmen kon ik deze wel wat ontlasten en hierdoor ging ook de snelheid iets omhoog… met de drukste tussenstop vervolgde de weg naar de top van de Gardena. Ik was hier ruim op tijd om vervolgens rond 10 uur weer terug te zijn in Corvara, een rondje Sella van ruim 3 en een half uur. Had ik dus nog anderhalf uur om de splitsing te bereiken. Ik was daar rond 10 uur 45 en had dus ruim de tijd om te kunnen beslissen of ik wel of niet de Giau erbij zou doen. De keuze was voor mij in principe niet zo moeilijk, omdat ik vorig jaar al de Medio ronde had gereden, ging ik nu voor de langste afstand.

Met een rustig verzet beginnen en dat werd de hele route naar boven niet anders. Onderweg nog even 2 keer genoten van het uitzicht en na ruim een uur boven op de top van Giau.

Hierna weer de bekende lastige afdaling en weer die vervelende klim naar de Falzarego. Vervelend in die zin omdat ik aardig wat energie verbruikt had en verder een lange rechte weg met stijging van zo’n 7%. Als slot nog even de Valporola en dan gaat er last van je af, omdat dit dus de laatste klim is van het parcours. Nog even wat vals plat van La Villa naar Corvara en was rond twintig over 3 weer binnen. Ik moet zeggen niet ontevreden maar zeker voor verbetering vatbaar. Deze ervaring is in elk geval weer mooi binnen.